Het afgelopen jaar heb ik een rugzakleerling in één van mijn klassen gehad. Een autistische jongen die in een Havo/Vwo brugklas was geplaatst samen met nog 30 andere leerlingen. Een kind dat speciale aandacht nodig heeft, maar in zo’n grote klas moet zien te functioneren; ik had er aanvankelijk een hard hoofd in. Koos, zoals deze jongen heet, was nogal ongepolijst. Hij zei wat hij dacht, en zijn woordgebruik kon nogal grof zijn. Als iets niet helemaal lukte, kon hij luid vloeken. Bij overhoringen gebruikte hij in zijn antwoorden woorden als ‘shit’ en ‘kut’. Toch, ondanks dat, had hij het meestal wel bij het rechte eind, want Koos is slim. Het bleek de kunst door zijn onbehouwen gedrag heen te kijken...