Op 20 oktober vond in het Krasnapolsky hotel in Amsterdam de afsluiting plaats van de Week van de Geschiedenis. De avond die duurde van 20.00 tot 01.00 werd de Nacht van de Geschiedenis genoemd. In een stampvolle, prachtige hotelzaal werd het spektakel geopend door Matthijs van Nieuwkerk die een vraaggesprek aanging met minister Plasterk. Al snel ging het over de welbekende canon van de geschiedenis. Sommige historici hebben nogal moeite met deze canon, omdat het een keurslijf betekent. Ook geschiedenisdocenten hebben van zich laten horen. Volgens Plasterk was de canon echter vooral bedoeld als discussie: daarom wordt die ook om de vijf jaar (!) aangepast. Terecht reageerde Van Nieuwkerk verbaasd. Zo snel alweer? En is dat dan niet extra lastig voor al die geschiedenisdocenten? 'Hmm', stamelde Plasterk onbeholpen maar charmant, 'de canon is ook wel bedoeld als houvast'. 'Alle vakken hebben daar behoefte aan', merkte hij nog snel op, 'niet alléén het vak geschiedenis'.

Een discussie die om de vijf jaar opnieuw moeten worden gevoerd zal ons houvast bieden? We leven in roerige tijden, dat is zeker.

Niet alleen de PvdA kan onverwacht uit de hoek komen (zie vorige bericht) ook Plasterk zelf heeft zich inmiddels bewezen op dat gebied. Maar ach, de reacties waren in ieder geval wél voorspelbaar. Docenten beledigd, vakbonden verontwaardigd, en Plasterk mocht zichzelf komen verantwoorden in Nova. Hierbij moest hij zich en passant ook nog eens verdedigen tegen het feminisme van Heleen Mees. Nee, minister zijn valt nog helemaal niet mee. Volgens mij verlangt hij al regelmatig terug naar de stilte van zijn studeerkamer.
Inmiddels heeft ook Van Bijsterveld kennisgemaakt met de frustraties van docenten. Op 16 april werd een bijeenkomst gehouden in theater Diligentia in Den Haag. Daar kon een groep docenten met Van Bijsterveld discussiëren en haar inlichten over wat er zoal leeft in het onderwijs. Ook docerenalspassie was hierbij aanwezig.

De gekozen opzet, waarbij de docenten een soort Lagerhuis moesten imiteren, werd al snel door een aantal docenten van de hand gewezen. Dat waren maar vuige ‘spelletjes’ en daar waren ze niet voor gekomen. Waarvoor dan wel? Eeeh, om Van Bijsterveld in alle eerlijkheid te vertellen hoe het nu precies zit met dat onderwijs natuurlijk. En zo werd de bijeenkomst uiteindelijk een ongerichte wirwar van ervaringen en meningen. Uiteraard ging dit alles gepaard met de nodige emoties. Wat de staatssecretaris daar allemaal precies mee aan moest? Ze bleef in ieder geval zeer vriendelijk en enthousiast. Uieindelijk wisten de aanwezige voorzitters van de vakbonden, de vo-raad, en Ad Verbrugge nog enige lijn in het geheel te krijgen door in een debat hun bekende stokpaardjes van stal te halen.

Het was best gezellig, maar dat er na afloop geen borrel werd geschonken zegt misschien toch wel iets. Docenten zònder borrel op zijn kennelijk al lastig genoeg.

Hoe de PVDA toch nog onverwacht uit de hoek kan komen. Met de benoeming van de heer Plasterk als hoofd van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap bewijst de partij in het bezit te zijn van durf, en niet bang te zijn voor het maken van een statement.

Plasterk is een man van de wetenschap die zich naar verwachting primair zal richten op feiten en onderzoek en zich naar alle waarschijnlijkheid niet zal overgeven aan goedkope retoriek.

Plasterk is een man die durft te twijfelen en daar ook voor uit komt. Zijn worsteling met het europa-referendum heeft hij in alle openheid gevoerd. Hij was zich bewust van zijn rol als opinie-maker en heeft zich nooit mee laten slepen in de hitte van het maatschappelijk debat. Daartegenover staat dat hij niet bang is om knopen door te hakken en de voorhoede te nemen.

Onderwijs heeft zijn hart en hij heeft getoond te beschikken over een duidelijke visie. Daar kan men het mee eens of oneens zijn, maar ik ben al blij dat er sprake is van een visie.

In zijn onderzoeksveld behoort hij tot de top. Eens kijken wat hij er van maakt als Minister.

Ik wacht nieuwsgierig af!

Een nieuwsbericht, gelezen op de site van CNV (onderwijs):

CNV Onderwijs: parlementair onderzoek is overbodig.

Een nogal gedurfde kop in een tijd dat het onderwijs van verschillende kanten zwaar onder vuur ligt in het maatschappelijke debat en waar zelfs de leerlingen overgaan tot het aanbieden van petities aan de staatssecretaris om hun zorgen te uiten. Je mag er dan toch vanuit gaan dat het CNV kennelijk informatie heeft die al deze bezwaren duidelijk weerlegt, en duidelijk aantoont waarop ze een dergelijk standpunt baseert.

Het nieuwsbericht lezend kom ik de verwachte argumenten echter niet tegen. Het enige wat in stelling wordt gebracht zijn algemene meningen die neigen naar retoriek, zo is te lezen:

CNV Onderwijs ziet ook geen redenen voor een dergelijk omvangrijk onderzoek: ‘Op veel scholen lopen de zaken goed en waar het niet goed gaat weten betrokkenen al lang waar het allemaal aan ligt’

Dat is fijn om te weten, maar als alle scholen zo precies weten waar de problemen liggen, waar komen dan al die klachten en protesten vandaan? Is het niet iets te makkelijk om een onderzoek af te raden op basis van deze mening zonder te komen met een kwantitatieve onderbouwing?

Maar het CNV gaat nog verder en weet precies waar de oorzaak ligt voor deze “kleine, en reeds in kaart gebrachte problemen”:

CNV Onderwijs benadrukt dat het de afgelopen periode vooral ontbroken heeft aan de politieke wil. Opmerkingen als dat de kwaliteit van het onderwijs ‘naar een onaanvaardbaar niveau is gedaald’, moeten het gebrek aan daadkracht van de politiek blijkbaar verbergen.

Als je het niet meer weet, wat kan je dan altijd nog doen? Geef de overheid de schuld! Zonder enig argument worden alle problemen in de schoenen van de politiek geschoven en claimt het CNV ook nog dat enerzijds de klachten over de daling van de kwaliteit niet echt bestaan (daarmee heel veel kritische geluiden van universiteiten, hoogleraren, docenten en leerlingen zelf negerend) en anderzijds dat deze opmerkingen alleen gemaakt worden door de overheid om de eigen verantwoordelijkheid te ontkennen.

Je moet maar durven als CNV. Zeker als je op termijn weer om de tafel moet gaan zitten met dezelfde overheid om zowel te onderhandelen over de CAO’s als het onderwijs in het algemeen. Fijne belangenbehartiging namens de leden…..

Ik zeg niet dat het CNV gelijk of ongelijk heeft. Het enige wat mij erg verbaast is dat ze geen enkele moeite doen om hun mening te onderbouwen. Ze roepen maar wat en doen geen enkele poging om tot concrete oplossingen te komen. Sterker nog, oplossingen zijn niet nodig, alles gaat toch goed?

Misschien moeten ze toch wat beter luisteren naar hun leden, want ik hoor toch andere geluiden………




voor het nieuwsbericht zie:
http://www.cnvo.nl/home/nieuws/artikel/11178/

Afgelopen week heeft het LAKS (en andere organisaties) een petitie aangeboden aan staatssecretaris Bruins van Onderwijs. In deze petitie zetten zij duidelijk de bezwaren uiteen die leven bij de belangrijkste doelgroep van het onderwijs, namelijk de studenten en leerlingen zelf.

Zo schrijven zij in de petitie: “Dit leerproces vraagt om een betere, intensievere begeleiding van studenten. Helaas wordt bij veel instellingen ‘het nieuwe leren’ aangegrepen om te bezuinigen op het aantal contacturen en op studiebegeleiding.” Een serieuze aantijging die, mijns inziens, op z’n minst verificatie verdient.

Maar een reactie blijft helaas uit. Natuurlijk, over de waarheid van deze uitspraken kunnen vele discussies gevoerd worden. Via de opiniepagina’s van de kranten en op internet worden dagelijks felle debatten uitgevochten en ook vereniging Beter Onderwijs Nederland laat zich niet onbetuigd. Maar daar blijft het dan ook bij. Concrete voorstellen worden zelden gedaan en als ze al gedaan worden blijft de uitvoering vaak achterwege. Zo ook deze keer….een korte samenvatting:

Waren het eerder externe partijen (mensen niet of indirect werkzaam in het onderwijs) die klachten hadden, nu zijn het de “klanten” zelf. De scholieren en studenten (toch de toekomstige burger, ondernemers etc) komen met duidelijke en goed geformuleerde klachten. Ze kunnen het onderbouwen met diverse bewijzen uit de praktijk, ze worden gesteund door vele partijen uit het onderwijs zelf (docenten, ouders, etc). De klachten zijn niet nieuw en worden vaak alle lange tijd naar buiten gebracht. Kortom, er wordt een duidelijk signaal afgegeven dat er iets fundamenteels niet deugt in het huidige onderwijsstelsel, en wat is de reactie……? Niets! Want de heer Bruins verwijst de leerlingen naar de individuele scholen. Een eerder aangekondigd parlementair onderzoek strandt in de aanloop, en alles bleef zoals het was.

Nu is deze constatering geen nieuwe. Al jaren lang zijn er kritische geluiden te horen, vaak terecht, soms onterecht. Maar het lijkt wel alsof elke klacht, elke discussie en elke petitie door de overheid voor kennisgeving wordt aangenomen. En komt “Den Haag” met een oplossing of reactie dan is cynisme en lethargie haar deel. Deze pavlov-reactie die alle betrokkenen op elkaar hebben bij een dergelijke incident of nieuwsfeit is een status-quo die al jaren bestaat en daardoor weinig uitzicht biedt op substantiele en langdurige verbetering. We moeten uit de patstelling zien te geraken. Maar hoe?

Een goed begin zou zijn als men de problemen eens serieus ging nemen. Den Haag moet gaan beginnen met echt te luisteren naar “het veld” en “het veld” moet gaan beginnen met constructief mee te werken. Het luisteren, maar niets doen vanuit Den Haag en het niet luisteren en alleen maar doen vanuit “het veld” heeft ons niets gebracht.

Laten we nu “samen luisteren, samen denken en dan samen doen” eens proberen.

Misschien werkt het…