| Verhalenverteller |
| Frank McCourt- Meester! (oorspronkelijke titel: Teacher man, a memoir) ISBN 90-446-0744-8 |
 Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen groot fan ben van het wereldberoemde boek van Frank McCourt De as van mijn moeder. Het drama was me teveel van het goede, ook al werd deze enigszins verlicht met de nodige (zwarte) humor. Dezelfde humor vinden we terug in McCourts boek over zijn docentschap aan verschillende middelbare scholen in New York City. Niet de meest gemakkelijke scholen: leerlingen komen uit zeer verschillende milieus, met achterstandsposities en weinig hoop op een succesvol bestaan. Juist deze kinderen moet Frank McCourt de liefde voor literatuur bij brengen; een in zijn eigen ogen vaak onmogelijke opdracht. Frank McCourt, zelf uiteraard van zeer eenvoudige komaf, begrijpt maar al te goed dat veel leerlingen het verband tussen de verplichte literatuur en hun eigen leven niet zien en daarom slecht te motiveren zijn voor de lessen. Zijn begrip en mededogen voor de leerlingen gaan ver, toch vindt hij het vaak moeilijk dit aan ze over te brengen. Tussen de regels door lees je liefde voor het vak, de leerlingen maar duidelijk ook: de machteloosheid van een man die niet gewend is uiting te geven aan zijn gevoelens. Als je begint te lezen, heb je misschien de verwachting dat McCourt de oplossing zal gaan geven in zijn boek, dat hij je gaat uitleggen hoe het wél moet, hoe hij het ei van Colombus heeft uitgevonden. Het aardige is dat McCourt dit nu juist niet doet. Hij deelt zijn worstelingen met de lezer, en doet zich daarin niet beter voor dan hij is. Hij maakt van zichzelf geen briljante onderwijzer, maar durft eerlijk toe te geven dat hij het meestal niet goed wist en maar ‘wat deed’. Hij schetst zichzelf als prutser, hij beschrijft zijn eigen vallen en opstaan. Waar hij wel in uitblonk, en dat kan geen verrassing zijn, was verhalen vertellen. Verhalen over zijn eigen jeugd. Juist die verhalen heeft hij, mede aangespoord door zijn leerlingen, in het bekende boek neergelegd. McCourt was in zijn ogen als docent gemankeerd, toch functioneerde hij en dat had ongetwijfeld te maken met zijn charme en met zijn passie voor vakinhoud. McCourt is bescheiden, hij schept niet op over zijn geweldige prestaties, hij geeft blijk van zijn wanhoop soms en zijn kleine successen in het klaslokaal. Soms cultiveert hij dat ook een beetje alsof hij nog altijd leeft met het calvinistische motto: denk maar niet dat je heel wat bent. Hij vertelt aandoenlijke verhalen over de leerlingen die hem raakten, hij geeft aan dat hij altijd moeite heeft gehad met schooldirecties en hun eisen en verwachtingen. Herkenbaar? Vast en zeker. Inspirerend? Het boek geeft voornamelijk weer dat leraren boven alles mensen zijn. McCourt is eerlijk, en daarom weet hij te ontroeren. Daarmee is hij, ondanks het gebrek aan geniale tips en adviezen, uitermate inspirerend.  |
